Próbowałam wyjaśnić, przechodząc od zażenowanego zdumienia do tłumionego śmiechu.
Wyobraźnia Jake’a jednak oszalała, gdy zaczął się zastanawiać, czy pani Lisa faktycznie jest superbohaterką noszącą aerodynamiczne majtki.
Zaproponował nawet powieszenie swoich bokserek z Kapitanem Ameryką obok jej „stroju do walki z przestępczością”, aby dołączyć do zabawy.
Ciekawość Jake’a rosła za każdym razem, gdy pranie Lisy powiewało na wietrze, i stało się to codziennym rytuałem.
Jednak zorientowałam się, że czas zakończyć ten cyrk, kiedy zaproponował, że powiesi obok swoje własne majtki. Dlatego udałam się do jej domu, gotowa rozwiązać ten spór polubownie.
Zanim jednak zdążyłam cokolwiek powiedzieć, Lisa otworzyła drzwi i jasno dała do zrozumienia, że nie zamierza zmieniać swoich nawyków związanych z praniem dla nikogo.
Zbyła moje obawy śmiechem, doradziła, żebym „trochę się rozluźniła”, a nawet podała mi wskazówki, jak ożywić własną garderobę.
Zdesperowana, ale sfrustrowana, wymyśliłam plan – błyskotliwie błahy.
Tej nocy użyłam najjaśniejszego materiału, jaki mogłam znaleźć, by uszyć największe, najbardziej krzykliwe babcine majtki na świecie.
Następnego dnia, gdy Lisa wyszła, powiesiłam swoje arcydzieło bezpośrednio przed jej oknem.
