**Nasz dom był zbudowany w dwóch częściach, tak jak kiedyś zaplanował dziadek.** Zbudował go sam: w jednej części mieszkali on i babcia, a w drugiej moi rodzice.
Kiedy dziadek i babcia odeszli, moja starsza siostra dostała ich część domu, a ja dowiedziałam się, że będę mieszkać z rodzicami.
Moja siostra szybko wyszła za mąż i od razu wyjaśniła:
– Mamy nasze życie, wy macie swoje, i nikt nie będzie się wtrącał.
Miałam osiemnaście lat, gdy z czystej naiwności zakochałam się w chłopaku, który okazał się bezwartościowy.
Kiedy dowiedział się, że jestem w ciąży, zniknął bez śladu. Postanowiłam zatrzymać dziecko i zostałam samotną matką.
Siostra nieustannie mnie obwiniała. Były momenty, kiedy nie stać mnie było nawet na jedzenie dla dziecka.
Musiałam prosić rodziców o pomoc, ale siostra tylko krzyczała:
– Sama zdecydowałaś, że będziesz miała dziecko, to sama je nakarm! Nikt nie jest zobowiązany do utrzymywania twojego dziecka!
Ale czas mijał i wiele się zmieniło. Mój syn dorastał, ja dostałam dobrą pracę w sąsiedniej wiosce, a teraz, gdy mam własny samochód, o wiele łatwiej jest dojeżdżać.
Mam 28 lat i nie spieszę się z małżeństwem. Wciąż nie spotkałam nikogo, z kim chciałabym dzielić swoje życie.
Po śmierci naszego ojca mieszkam teraz z mamą i moim synem. Przez te dziesięć lat moja siostra urodziła troje dzieci i mieszka w swojej części domu.
W wiosce nie ma zbyt wielu miejsc pracy, ale wydaje się, że siostra i jej mąż też niezbyt intensywnie szukają pracy.
Ja sama jestem poza domem przez całe dni, pracując, podczas gdy mój syn chodzi do szkoły lub spotyka się z przyjaciółmi.
Mama zajmuje się naszą małą ogródkową działką, którą dzielimy na dwie części. Moja siostra odmawia wspólnego uprawiania ogrodu, co mi zupełnie odpowiada.
Nie widzę powodu, by pracować na jej rodzinę. Ja i mama sadzimy naszą część wiosną, ona opiekuje się nią latem, a jesienią razem zbieramy plony.
W tym roku w końcu wzięłam urlop i czekałam na odpoczynek, żeby się wyspać.
Jednak pewnego ranka obudził mnie hałas w domu. Od razu zrozumiałam, że to dzieci siostry przyszły.
Kocham moje siostrzenice i siostrzeńców, nigdy ich nie wyrzucam i zawsze częstuję czymś smacznym.
Dzień wcześniej zrobiłam zakupy i zapełniłam lodówkę. Ale kiedy otworzyłam ją rano, była prawie pusta.
– Mamo, dałaś jedzenie dzieciom? – zapytałam.
– Same wzięły, odpowiedziała mama.
Nic nie powiedziałam.
Następnego dnia znów słyszałam, jak siostra rozmawia z mamą:
– Nie kupiliście jedzenia? Nie mam czym nakarmić dzieci!
– Weź trochę kaszy i mielonego, odpowiedziała mama.
Potem weszłam do pokoju i zapytałam siostrę:
– Po co przychodzisz i zabierasz jedzenie dla swoich dzieci? Jesteście dwojgiem zdrowych rodziców, którzy mogą pracować i zarabiać pieniądze!
Mama zaczęła płakać:
– Żal mi twojej siostry i wnuków. Czy mają głodować?
– Też mi ich żal, ale to nie moja wina, że mają takich nieodpowiedzialnych rodziców. Nie będę ich utrzymywać.
Teraz sytuacja jest zupełnie inna. Potrafię utrzymać siebie, mojego syna i naszą mamę.
Moja siostra, która ma ręce i nogi, a do tego zdrowego męża, przychodzi do mnie i prosi o pieniądze i jedzenie.
Nie interesuje mnie, co ludzie mówią – nie pomogę tym, którzy kiedyś odwrócili się ode mnie.
Wyjaśniłam mamie, że od teraz będę miała pełną kontrolę nad lodówką. Jeśli zajdzie taka potrzeba, założę na nią zamek.
