Mojej sąsiadce niedawno skończyło się 90 lat. Nie byłyśmy bliskimi, ale trudno nas nazwać obcymi.
Czasami zatrzymywałam się, żeby porozmawiać z nią. Zawsze wydawała mi się miłą, interesującą kobietą.
Na początku miesiąca rozmawiałyśmy i dowiedziałam się, że Maria Piotrowna będzie obchodzić jubileusz w następny weekend.
Zaproszenia na święto oczywiście nie dostałam, bo w takim wieku rzadko organizują duże uroczystości. Ale już wtedy postanowiłam: na pewno wpadnę z tortem, żeby ją pogratulować.
Maria Piotrowna mieszkała sama. Mąż od dawna nie żył, a dzieci rozjechały się po różnych miastach.
Postanowiłam nie przychodzić za wcześnie, żeby babcia mogła spędzić czas z dziećmi, bo jak mówiła, widują się bardzo rzadko. Jednak, gdy weszłam do jej domu, moje zdziwienie nie miało granic.
W domu było czysto, pachniało świeżo przygotowanymi potrawami, a babcia siedziała cicho w fotelu i oglądała telewizję.
„Pewnie goście już się rozeszli”, pomyślałam, chociaż sama nie wierzyłam w to: nie zauważyłam żadnych samochodów pod domem.
Kiedy Maria Piotrowna mnie zobaczyła, jej twarz rozjaśniła się uśmiechem. Widać było, jak cieszy się z mojego przyjścia.
W jej oczach były łzy, i zrozumiałam: byłam pierwsza, która odwiedziła ją tego dnia.
Poczułam taką współczucie, że postanowiłam zostać dłużej. Po nakrytym stole było widać, że spodziewała się znacznie więcej gości.
Siedziałyśmy, babcia częstowała mnie, a potem przyznała, że nikt z jej dzieci i wnuków nawet nie zadzwonił, żeby pogratulować.
Nie miałam słów. Widziałam, jak trudno powstrzymuje łzy, i bolało mnie to tak bardzo, że nie mogłam tego znieść.
Starałam się ją pocieszyć, jak mogłam, ale było widać, że jej serce jest złamane. Tego wieczoru długo nie mogłam zasnąć.
W głowie krążyła mi jedna myśl: jak można być tak zajętym w dzień wolny, żeby nie znaleźć czasu, by pogratulować swojej matce i babci z okazji jubileuszu?
Nie zapominajcie o swoich rodzicach. Dzwoncie częściej, odwiedzajcie ich. Oni zawsze na was czekają.
